پایگاه صهیون‌پژوهی خیبر

شبکه‌ای برای شناخت شدیدترین‌‌دشمن

یادداشت| تفسیر روایی آیه ۴ – ۶ سوره مبارکه اسراء – بخش اول

قرآن کریم در مناسبت‌های مختلف یهود را به عنوان دشمن شدید مسلمانان معرفی کرده است. در این نوشتار یکی از آیات قرآن‌کریم که در رابطه با موضوع یهود می‌باشد، آمده است و ذیل آن تفاسیر روایی آیه بیان می‌شود.

 

پایگاه صهیون پژوهی خیبر، طبق نص قرآن و شهادت تاریخ، یکی از بزرگ‌ترین دشمنان اسلام در طول ۱۴ قرن گذشته، قوم یهود بوده است و تا زمانی که این جاه‌طلبی‌ها و نژادپرستی‌ها وجود داشته باشد، این دشمنی نیز تداوم خواهد داشت. قرآن‌کریم در مناسبت‌های مختلف یهود را به عنوان دشمن شدید مسلمانان معرفی کرده است. در این نوشتار، یکی از آیات قرآن‌کریم که در رابطه با موضوع یهود می‌باشد، آمده است و ذیل آن تفاسیر روایی آیه بیان می‌شود.

 

قوله تعالی:
(وَقَضَینا إِلی بَنِی إِسْرائِیلَ فِی الْکتابِ لَتُفْسِدُنَّ فِی الْأَرضِ مَرَّتَینِ وَلَتَعْلُنَّ عُلُوًّا کبِیراً * فَإِذا جاءَ وَعْدُ أُولاهُما بَعَثْنا عَلَیکمْ عِباداً لَنا أُولِی بَأْسٍ شَدِیدٍ فَجاسُوا خِلالَ الدِّیارِ وَکانَ وَعْداً مَفْعُولاً * ثُمَّ رَدَدْنا لَکمُ الْکرَّةَ عَلَیهِمْ وَأَمْدَدْناکمْ بِأَمْوالٍ وَ بَنِینَ وَ جَعَلْناکمْ أَکثَرَ نَفِیراً (الاسراء: 6 4)

 

ترجمه آیه:
(و به بنی اسرائیل در کتاب (تورات)، خبر دادیم؛که البتّه شما دو بار در زمین تباهی، خواهید کرد و تسلّط و سرکشی سخت ظالمانه‌ای، خواهید داشت. * پس هر گاه نوبت نخستین انتقام فرا رسد، بندگان سخت جنگ‌جوی خویش را، بر شما برانگیزیم تا آن‌جا که درون خانه‌هایتان را نیز جست‌وجو کنند واین وعده انجام شدنی (و قطعی) است.  * سپس بار دیگر شما را بر آنان سلطه دهیم و به‌وسیله‌ی اموال و فرزندان مدد رسانیم و شمار (افراد)تان را بیشتر سازیم).
 
متن روایت (۱):

محمد بن یعقوب، عن عدة من اصحابنا، عن سهل بن زیاد، عن محمد بن الحسن بن شمعون، عن عبدالله بن عبدالرحمن الأصم، عن عبدالله بن القاسم البطل، عن أبی‌عبدالله (علیه السلام) فی قوله تعالی:

﴿وَقَضَینَا إِلَی بَنِی إِسْرائیلَ فِی الْکتَابِ لَتُفْسِدُنَّ فِی الْأَرْضِ مَرَّتَینِ؛ قال: قتل علی بن ابی‌طالب و طعن الحسن (علیهما السلام)، ﴿وَلَتَعْلُنَّ عُلُوّاً کبِیراً؛ قال: قتل الحسین (علیه السلام)، ﴿فَإِذَا جَاءَ وَعْدُ أُولاهُمَا؛ فاذا جاء نصر دم الحسین (علیه السلام)، ﴿بَعَثْنَا عَلَیکمْ عِبَاداً لَنَا أُولِی بَأْسٍ شَدِیدٍ فَجَاسُوا خِلالَ الدِّیارِ؛ قوم یبعثهم الله قبل خروج القائم (علیه السلام)، فلا یدعون وتراً لآل محمد الا قتلوه، ﴿وکان وعداً مفعولاً؛ خروج القائم (علیه السلام)، ﴿ثم رددنا لکم الکرة علیهم؛ خروج الحسین (علیه السلام) فی سبعین من اصحابه علیهم، [الـ] بیض المذهب لکل بیضة و جهان المؤدون الی الناس أن هذا الحسین (علیه السلام)، قد خرج [حتی] لایشک المؤمنون [فیه] و أنّه لیس بدجّال ولاشیطان والحجة القائم (علیه السلام) بین اظهرکم فاذا استقرت المعرفة فی قلوب المؤمنینانه الحسین (علیه السلام)، جاء الحجة الموت؛ فیکون الذی یغسله و یکفنه و یحنطه و یلحده فی حفرته الحسین [بن علی] (علیهما السلام) ولایلی الوصی الا الوصی.َ

 

ترجمه روایت (۱):

محمّد بن یعقوب، از عدّه‌ای از راویان شیعی: از سهل بن زیاد، از محمّد بن الحسن بن شمعون، از عبدالله بن عبدالرّحمان اصمّ، از عبدالله بن القاسم بطل، از حضرت ابو عبدالله صادق (ع)، روایت آورده که آن حضرت درباره‌ی قول خدای‌تعالی:

(و به بنی‌اسرائیل در کتاب (تورات)، خبر دادیم که البتّه شما دوبار در زمین فساد بزرگی خواهید کرد)، فرمود: یکی کشتن علیّ بن ابی‌طالب (ع) و دوم ضربت زدن به امام حسن (ع) است. (و تسلّط و سرکشی سخت ظالمانه‌ای خواهید داشت)، فرمود: کشته شدن امام حسین (ع) است. (پس هرگاه نوبت نخستین انتقام فرا رسد)، (یعنی) پس چون موعد یاری گرفتن وخونخواهی برای حسین (ع) فرا رسد، (بندگان سخت جنگجوی خویش را بر شما برانگیزیم، تا آنجا که درون خانههایتان را نیز جستوجو کنند) آنان قومی‌اند که خداوند آنان را پیش از قیام حضرت قائم (ع) بر می‌انگیزد، که هیچ (مسئول) خونی از آل محمّد (ص) باقی نگذارند جز اینکه او را بکشند. (واین وعده انجام شدنی و(قطعی) است)، یعنی، آمدن حضرت قائم (ع). (سپس بار دیگر شما را بر آنان سلطه دهیم)، خروج امام حسین (ع) با هفتاد تن از اصحابش (در زمان رجعت)، در حالی که کلاه‌خودهای زرّین دو رو سر دارند و اعلام کنندگانی به مردم برسانند: این حسین (ع) است که خارج شده است؛ تا آن‎جا که مؤمنان درباره‌ی او هیچ شکّ و تردید نکنند و بدانند که او دجّال و شیطان نیست. این در حالی است که حجّت قائم (ع) در میان شماست.

چون معرفت به اینکه حضرتش همان امام حسین (ع) است، در دل‌های شیعیان استقرار یافت، حضرت حجّت را مرگ فرا می‌رسد وکسی که آن جناب را غسل می‌دهد و کفن و حنوط میکند وبه خاک می‌سپارد، همان حسین بن علی (ع) خواهد بود. و جز وصیّ و امام، هیچکس متصدّی (کار کفن و دفن) وصی نشود.

 
متن روایت (۲):

ابوالقاسم جعفر بن محمد بن قولویه، فی کامل الزیارات، قال: حدثنی محمد بن جعفر القرشی الرزّاره، قال: حدثنی محمد بن الحین بن أبی‌الخطاب، عن موسی بن سعدان الحناط، عن عبدالله بن قاسم الحضرمی، عن صالح بن سهل، عن ابی‌عبدالله (علیه السلام)، فی قول الله (عزَّ و جلَّ):

﴿وَقَضَینَا إِلَی بَنِی إِسْرائیلَ فِی الْکتَابِ لَتُفْسِدُنَّ فِی الْأَرْضِ مَرَّتَینِ؛ قال: قتل امیرالمؤمنین (علیه السلام) و طعن الحسن بن علی (علیه السلام)، ﴿ولتعلن علواً کبیراً؛ قال: قتل الحسین بن علی (علیهما السلام) ﴿فاذا جاء وعد أولاهما، قال: اذا جاء نصر الحسین (علیه السلام)، ﴿بَعَثْنَا عَلَیکمْ عِبَاداً لَنَا أُولِی بَأْسٍ شَدِیدٍ فَجَاسُوا خِلالَ الدِّیارِ، قوماً یبعثهم الله قبل قیام القائم (علیه السلام)، لایدعون وتراً لآل محمد الا اخذوه، ﴿وکان وعداً مفعولاً.

 

ترجمه روایت (۲):

ابوالقاسم جعفر بن محمّد بن قولویه، در کتاب کامل الزّیارات، می‎گوید: محمّد بن جعفر قرشی رزّاز حدیثم داد، گفت: محمّد بن حسین بن ابیالخطّاب حدیثم گفت: از موسی بن سعدان حنّاط، از عبد الله بن قاسم حضرمی، از صالح بن سهل، از حضرت أبوعبدالله امام صادق (ع) درباره‌ی قول خدای (عزَّ وجلَّ):

(وبه بنی‌اسرائیل در کتاب (تورات)، خبر دادیم که البتّه شما دو بار در زمین فساد بزرگی خواهید کرد)، فرمود: کشتن امیرالمؤمنین (ع) و ضربت زدن حسن بن علی (ع) مراد است. (و تسلّط و سرکشی سخت ظالمانه‌ای خواهید داشت)، فرمود: کشتن حسین بن علی (ع) است. (پس هر گاه نوبت نخستین انتقام فرا رسد)، فرمود: هرگاه وقت پیروزی و نصرت حسین (ع)، فرا رسید، (بندگان سخت جنگ‏جوی خویش را بر شما برانگیزیم تا آنجا که درون خانههایتان را نیز جستوجو کنند، قومی را خداوند پیش از قیام حضرت قائم (ع) برانگیزد که هیچ مسؤل خونی از آل محمّد را وانگذارند، مگر اینکه او را بگیرند. (و این وعده انجام شدنی است).

 
متن روایت (۳):

عنه قال: حدثنی محمد بن جعفر الکوفی الرزاز، عن محمد بن الحسین بن ابی‌‎الخطاب، عن موسی بن سعد [عن ابیعبدالله، عن القاسم] الحضرمی، عن صالح بن سهل، عن ابی‌عبدالله (ع)،  فی قول الله تبارک و تعالی:

﴿وَقَضَینَا إِلَی بَنِی إِسْرائیلَ فِی الْکتَابِ لَتُفْسِدُنَّ فِی الْأَرْضِ مَرَّتَینِ وَلَتَعْلُنَّ عُلُوّاً کبِیراً؛ قال: قتل علی (علیه السلام) و طعن الحسن (علیه السلام)، ﴿ولتعلن علواً کبیراً؛ قال: قتل الحسین (علیه السلام).
 
ترجمه روایت (۳):

از اوست که گفت: محمّد بن جعفر کوفی رزّاز حدیثم داد، از محمّد بن الحسین بن ابی‌الخطّاب، از موسی بن سعدان از عبدالله بن قاسم حضرمی، از صالح بن سهل، از حضرت ابوعبدالله امام صادق (ع) درباره‌‎ی قول خداوند تبارک وتعالی- : (و به بنی‌اسرائیل در کتاب تورات، خبر دادیم که البتّه شما دوبار در زمین فساد بزرگی خواهید کرد)، فرمود: کشتن حضرت علی (ع) وضربت زدن به امام حسن (ع)، مراد است. (و تسلّط و سرکشی سخت ظالمانهای خواهید داشت)، فرمود: کشتن امام حسین (ع).

 
متن روایت (۴):

العیاشی، باسناده عن صالح بن سهل، عن ابی‏عبدالله (ع) فی قوله: ﴿وَقَضَینَا إِلَی بَنِی إِسْرائیلَ فِی الْکتَابِ لَتُفْسِدُنَّ فِی الْأَرْضِ مَرَّتَینِ؛ قتل علی و طعن الحسن (علیهما السلام)، ﴿ولتعلن علواً کبیراً؛ قتل الحسین(علیه السلام)، ﴿فاذا جاء وعد اولیهما؛ فإذا جاء نصر دم الحسین (علیه السلام)، ﴿فَإِذَا جَاءَ وَعْدُ أُولاهُمَا بَعَثْنَا عَلَیکمْ عِبَاداً لَنَا أُولِی بَأْسٍ شَدِیدٍ فَجَاسُوا خِلالَ الدِّیارِ؛ قوم یبعثهم الله قبل خروج القائم (علیه السلام)، لایدعون وتراً لآل محمد (علیهم السلام) الاّ احر قوه و کان وعداً مفعولاً [قبل] قیام القائم (علیه السلام)، ﴿ثُمَّ رَدَدْنَا لَکمُ الْکرَّةَ عَلَیهِمْ وَأَمْدَدْنَاکمْ بِأَمْوَالٍ وَبَنِینَ وَجَعَلْنَاکمْ أَکثَرَ نَفِیراً؛ خروج الحسین (علیه السلام) فی الکرة فی سبعین رجلاً من اصحابه، الذین قتلوا معه علیهم، البیض المذهب لکل بیضة وجهان المؤدی الی الناس ان الحسین(علیه السلام) قد خرج فی اصحابه، حتی لا یشک فیه المؤمنون وانه لیس بدجال ولا شیطان، الا ان الإمام الذی بین اظهر الناس یؤمئذٍ فاذا استقر عند المؤمن انه الحسین (علیه السلام)، لایشکون فیه و بلغ عن الحسین الحجة القائم (علیهما السلام)، بین [أظهر] الناس و صدقّه المؤمنون بذلک، جاء الحجة الموت، فیکون الذی غسله وکفنه و حنطه و ایلاجه [فی] حفرته الحسین(علیه السلام) و لایلی الوصی الا الوصی، وزاد ابراهیم [فی حدیثه] ثم یملکهم الحسین(علیه السلام) حتی یقع حاجباه علی عینیه.

 
ترجمه روایت (۴):

عیّاشی، به سند خود از صالح بن سهل، از حضرت ابو عبدالله صادق (ع) روایت آورده است که در توضیح فرموده‌ی خداوند: (و به بنی‌اسرائیل در کتاب خبر دادیم که البتّه شما دو بار در زمین فساد بزرگی خواهید کرد) می‌فرماید: مراد کشتن حضرت علی(ع) و ضربت خوردن حضرت حسن (ع) است. (و تسلّط و سرکشی سخت ظالمانهای خواهید داشت)، کشته شدن حضرت حسین (ع)، (پس هرگاه نوبت نخستین انتقام فرا رسد)، پس چون وقت یاری گرفتن وظفر یافتن خون حسین (ع) فرا رسد، (بندگان سخت جنگ‌جوی خویش را بر شما برانگیزیم تا آنجا که درون خانههایتان را نیز جست‌وجو کنند)، (ایشان) گروهیاند که خداوند آنان را پیش از خروج حضرت قائم (ع) برمی‌انگیزد که هیچ جنایت‏کاری، نسبت به آل محمّد (ص) را وانگذارند مگر اینکه او را بسوزانند، (و این وعده حتمی خواهد بود)، مراد قیام حضرت قائم (ع) است.

(سپس بار دیگر شما را بر آنان سلطه دهیم و به‌وسیله‌ی اموال و فرزندان مدد رسانیم وشمار (افراد)تان را بیشتر سازیم)، خروج امام حسین (ع) در رجعت، با هفتاد مرد از اصحابش -که با او کشته شدند- در حالی که کلاه‌خودهای زرّینی بر سر دارند که دو رو است و به مردم ابلاغ خواهد شد که حسین، با اصحاب خود (از بستر شهادت) بیرون آمد؛ تا آنجا که مؤمنان درباره‌اش هیچ شکّ نکنند و (بدانند) که او دجّال و شیطان نیست و امام آن زمان در میان مردم است.

پس چون در دل مؤمن، اعتقاد به اینکه او حسین (ع) است استقرار یافت، درباره‌ی او شک نکنند و به حدّی این عقیده رسوخ می یابد که حسین را حجّت قائم (ع) به امر امامت دانند و مؤمنان آن حضرت را چنین تصدیق کنند. در این هنگام، مرگ حضرت حجّت (ع) فرا رسد. پس امام حسین (ع) عهده‌دار غسل و کفن و حنوط او میشود و او را در آرامگاهش به خاک می‌سپارد که غسل و کفن وصی را جز وصی عهدهدار نشود. ابراهیم (یکی از راویان)، در حدیثش افزوده است سپس امام حسین (ع) زمام امورشان را به دست میگیرد، و آنقدر زندگی می‌کند، تا آنجا که ابروهایش بر روی چشمهایش می‌افتد.

 

لینک کوتاه: http://khbn.ir/Uku6K1

نظرات: (۰) هیچ نظری هنوز ثبت نشده است
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
پایگاه صهیون‌پژوهی خیبر

پایگاه صهیون‌پژوهی خیبر

شبکه‌ای برای شناخت شدیدترین‌‌دشمن

امام خامنه ای (حفظه الله تعالی):

امروز دشمن اصلی ما در دنیا، صهیونیست و استکبار است. پلیدتر از آمریکا، دولت صهیونیست، در فلسطین اشغالی است. چرا؟ چون بالاخره دولت آمریکا، یک دولت و متّکی به یک ملت است. در صورتی که اساساً دولت غاصب صهیونیستی، متّکی بر یک ملت نیست! ملت ساکن آن مناطق، ملتی است که امروز آواره است! اسراییل، از اوّل با ظلم و آدمکشی، با دروغ و فریب به وجود آمده است. مردم فلسطین، در خارج از فلسطین، با حال کوخ نشینی و اردوگاه نشینی زندگی می‌کنند. خانه‌های آنها و وطن آنها در اختیار کسانی است که از اروپا، از استرالیا، از آمریکا، از آسیا و از آفریقا به آن جا رفته‌اند و یک ملت جعلی و دروغین به وجود آورده‌اند و در آن جا به نام یک ملت، زندگی میکنند و دولتی هم دارند! اساساً چنین ملتی، وجود و هویّتی ندارد.