پایگاه صهیون‌پژوهی خیبر

شبکه‌ای برای شناخت شدیدترین‌‌دشمن

یادداشت| کاخ سفید در تصرف یهودیان است

لابی یهودی آمریکا توانسته است از طریق رشوه، تهدید و دادن حق‌السکوت، دست‌کم هفتاد‌ تن از نمایندگان مجلس سنای آمریکا را با خود همراه ساخته و بدین وسیله پایه‌های سیطره خود را در ایالات‌متحده تحکیم بخشد، این نمایندگان موظفند تا تصمیماتی را که از سوی کاخ‌سفید اتخاذ می‌گردد و با منافع و مصالح اسرائیل تعارض دارد، وِتو کرده و با آن مخالفت ورزند. از سوی‌دیگر، سلطه بلامنازع یهود بر رسانه‌های گروهی آمریکا چنان است که انتقاد از ایشان را غیر ممکن می‌سازد و چنانچه کسی در این میدان گام‌ نهد فوری متهم به «ضدیت با یهود» شده و محکوم به نژادپرستی می‌گردد؛ گویا یهودیان، خود نژادپرست نیستند.

 

پایگاه صهیون‌پژوهی خیبر، آنچه بیش از هر چیز، تأثیر و نفوذ یهودیان را بر افکار عمومی جامعه آمریکا عمق و وسعت می‌بخشد، سلطه این گروه بر رسانه‌های ارتباط جمعی همچون رادیو، تلویزیون، سینما، تئاتر، پایگاه‌های اینترنتی، آژانس‌های خبرگزاری و به ویژه مطبوعات است. هماینک مهم‌ترین و پرتیراژترین مطبوعات ایالات متحده از آن یهود و تحت سیطره صهیونیست‌ها است.

روزنامه نیویورک تایمز[۱] از جمله این روزنامه‌ها است که از سال ۱۸۹۶م در سیطره صهیونیست‌ها قرار دارد. روزنامه واشنگتن پست[۲] از دیگر روزنامه‌های پر تیراژ آمریکاست که در سال ۱۹۳۳م «یورگن مایر»[۳] یهودی آن را خرید و در خدمت اهداف صهیونیسم قرار داد.[۴]

همچنین صهیونیست‌ها بر روزنامه‌های دیلی نیوز[۵]، نیویورک تایمز[۶] وال استریت[۷] استار لدجر[۸] سان تایم[۹] و هفته‌نامه‌های تایم[۱۰] و ریدرز دایجست[۱۱] سلطه کامل دارند.[۱۲]

یهودیان از سده نوزدهم به این نکته اساسی توجه یافتند که جز از راه سلطه بر مطبوعات، نمی‌توانند مشکل منفور بودن خود را در افکار عمومی جهانیان از بین ببرند.

در سال ۱۸۶۹/م، «راشورون[۱۳]» خاخام یهودی در سخنرانی خود که در شهر پراگ در موضوع اهتمام یهودیان نسبت به تبلیغات ایراد کرد، چنین گفت: «اگر طلا نخستین ابزار ما در سیطره و حکومت بر جهان است، بی تردید مطبوعات و روزنامه‌نگاری، دومین ابزار کار ما خواهد بود.»[۱۴]

یکی دیگر از خاخام‌های بزرگ، «کلیف لاند پارک»[۱۵] در واشنگتن، درباره سیطره و نفوذ یهودیان در سراسر مجاری قدرت آمریکا گفت: «ما برای نخستین‌بار در تاریخ احساس می‌کنیم که در پراکندگی غربت زندگی نمی‌کنیم؛ زیرا ایالات‌متحده کشوری نیست که «گوییم»[۱۶] بر آن حکومت کنند. در این کشور، یهودیان در همه سطوح و به طور کامل در تصمیم‌سازی‌ها مشارکت دارند. از این رو، چه بسا اینک تجدید نظر در تعبیرهای شرعی و دینی بهود، درباره «گوییم» امری لازم و ضروری باشد».[۱۷]

در سال ۱۹۵۴م. «جان فاستر دالس»[۱۸] وزیر خارجه پیشین ایالات‌متحده، درباره نفوذ یهودیان در سیستم حکومتی ایالات‌متحده و حوزه سیاست خارجی گفت: من به این نکته تجربی آگاهم که در این کشور تقریباً غیرممکن است بدون تأیید یهودیان بتوان یک سیاست خارجی مشخصی را در مورد خاورمیانه پی گرفت. «جورج مارشال» وزیر خارجه سابق و «جیمز فورستال» وزیر سابق دفاع نیز به این نکته پی برده بودندمن به شدت نگران این واقعیت هستم؛ نفوذ یهودیان در اینجا بر تمام صحنه مسلط است و به علت این نفوذ، کنگره نمی‌تواند به هیچ کاری که مورد تأیید آنان نباشد، دست یازد. سفارت اسرائیل هر چه را که بخواهد، از طریق یهودیان متنفذ این کشور به کنگره دیکته می کند.[۱۹]

باید به این نکته توجه داشت که دالس زمانی از نفوذ و سیطره یهود بر سیستم حکومتی کشورش می‌نالید که هنوز سلطه صهیونیسم بر ایالات‌متحده در مراحل ابتدایی خود بوده و تنها شش سال از تأسیس رژیم‌صهیونیستی می‌گذشت.

حتی پیش از دالس، هری ترومن[۲۰]، رئیس‌جمهور وقت آمریکا (۱۹۴۵ ۱۹۵۳م) در گفت‌وگویی که با عده‌ای از دیپلمات‌ها درباره نفوذ گروه‌های فشار صهیونیستی و تأثیر آراء یهودیان در انتخابات داشت، گفته بود: آقایان! مرا معذور بدارید، من باید خواسته صدها هزار نفر از کسانی را که در انتظار موفقیت صهیونیسم هستند، اجابت کنم؛ ولی در میان رأی‌دهندگان، هرگز هزاران عرب یافت نمی‌شوند.[۲۱]

واقعیت آن است که امروزه ابعاد سیطره یهودیان بر ایالات‌ متحده بسی گسترده‌تر و عمیق‌تر از گذشته است. آنان طی نیم قرن اخیر با برنامه‌های منسجم و حساب شده خود، ضمن نفوذ در حساس‌ترین مشاغل سیاسی و اقتصادی و در اختیار گرفتن رسانه‌های گروهی و تسلط بر دستگاه‌های اجرایی و قانون‌گذاری کشور آمریکا، نیرومندترین و متنفذترین گروه فشار ایالات متحده به شمار می‌آیند؛ به گونه‌ای که در یک کلمه می‌توان گفت: امروزه شش میلیون یهودی مقدرات ۲۶۰ میلیون شهروند آمریکایی را در اختیار داشته و برای آنان تصمیم می‌گیرند.

رؤسای‌جمهور آمریکا، از پیش از جنگ جهانی دوم تا امروز، یعنی از روزولت تا ترومن و آیزنهاور، و سپس کندی، جانسون، نیکسون و جانشین وی، فورد، و آنگاه کارتر، ریگان، بوش پدر، کلینتون، جرج دبلیو بوش و بالأخره باراک اوباما، همگی تحت تأثیر فشارهای لابی صهیونیستی آمریکا بوده و در خدمت و فرمان‌برداری از آن‌ها قرار داشته‌اند.

بسیاری از آمریکائیان آشنا به سیاست، همواره سؤال می‌کنند: راستی چه کسانی عملا بر آمریکا حکم می‌رانند و پست‌های کلیدی و اصلی این کشور، واقعاً در اختیار کیست؟

خانم «ایوون حداد»[۲۲] نویسنده روشنفکر آمریکایی و استاد دانشگاه «جورج واشنگتن» می‌گوید: «کاخ سفید در تصرف یهودیان است به گونه‌ای که ما آمریکائیان می‌گوییم: کاخ سفید اشغالی».[۲۳]

البته باید اذعان داشت تنها کاخ سفید نیست که در چنبره سلطه لابی صهیونیست قرار دارد؛ کنگره و مجلس سنای آمریکا نیز از این سیطره خارج نیستند.

دکتر « اسرائیل شاحاک»[۲۴]، استاد شیمی دانشگاه عبری قدس، ضمن صدور اعلامیه‌ای با عنوان «بمب» گفته است: لابی یهودی آمریکا توانسته است از طریق رشوه، تهدید و دادن حق‌السکوت، دست‌کم هفتاد تن از نمایندگان مجلس سنای آمریکا را با خود همراه ساخته و بدین وسیله پایه‌های سیطره خود را در ایالات متحده تحکیم بخشد، این نمایندگان موظفند تا تصمیماتی را که از سوی کاخ سفید اتخاذ می‌گردد و با منافع و مصالح اسرائیل تعارض دارد، وِتو کرده و با آن مخالفت ورزند. از سوی دیگر، سلطه بلامنازع یهود بر رسانه‌های گروهی آمریکا چنان است که انتقاد از ایشان را غیرممکن می‌سازد و چنانچه کسی در این میدان گام نهد فوری متهم به «ضدیت با یهود»[۲۵] شده و محکوم به نژادپرستی می‌گردد؛ گویا یهودیان، خود نژادپرست نیستند.[۲۶]

بدیهی است که این فشارها و دخالت‌های بی حد و حصر یهودیان در سیستم حکومتی ایالات متحده آمریکا، سیاستمداران این کشور را نسبت به تأمین مصالح کشورشان و نیز استقلال در تصمیم‌گیری، در موضع یأس و تردید قرار می‌دهد.

چنانکه «دونالد مک هنری»[۲۷] دیپلمات حرفه‌ای و نماینده آمریکا در سازمان ملل متحد در دوران ریاست‌جمهوری کارتر تاکید کرده است: « به علت نفوذ گروه‌های فشار طرفدار اسرائیل، دولت آمریکا مناسب نیست به دنبال منافع ملی خود در خاورمیانه باشد».[۲۸]

سناتور «ویلیام فولبرایت» رئیس وقت کمیته روابط خارجی سنای آمریکا نیز در تاریخ ۲۸/ ۴ /۱۹۶۰م. با تاسف اظهار داشت: «۱۸۰ میلیون آمریکایی ناظرند که چگونه سیاست خارجی کشورشان از سوی اقلیتی ناچیز که دارای یک گروه فشار قوی هستند، اداره می‌شود».[۲۹]

شاید رساترین تعبیر در میزان نفوذ لابی صهیونیستی بر کنگره آمریکا، در بیان طنزآمیز «جورج بال»[۳۰]، معاون سابق وزارت خارجه آمریکا آمده باشد که گفته است: «نمایندگان کنگره در مورد سیاست خاورمیانه‌ای، همانند یک دسته از توله سگ‌های دست‌آموز عمل می‌کنند، و از میان حلقه‌ای که گروه‌های فشار طرفدار اسرائیل درست کرده‌اند، بالا و پایین می‌روند».[۳۱]

به نوشته «محمد جلال عنایه» در کتاب قدرت یهودیان در آمریکا، یهودیان آمریکا در هیچ زمانی بیش از زمان کنونی در امنیت و خوشبختی نبوده‌اند؛ زیرا در جامعه آمریکا پذیرفته شده‌اند و از نفوذ و ثروت برخوردارند. یکی از نکات مسخره‌آمیز، گفتن این سخن است که یهودیان آمریکا به حقی برابر دست یافته‌اند؛ در واقع، آنان بیش از سایر شهروندان ایالات متحده چه سفیدپوستان چه رنگین‌پوستان دارای نفوذ هستند.

تعداد افراد اقلیت یهودی در آمریکا از ۵/۲درصد کل ساکنان آمریکا فراتر نمی‌رود، اما با توجه به نفوذ بسیاری که یهودیان به عنوان یک اقلیت در جامعه آمریکا از آن برخوردارند و تاثیر بسیار زیادی که در این جامعه دارند، اکثر مردم تصور می‌کنند که ده برابر این تعداد هستند. علاوه بر این، ثروت و نفوذی که بیش‌تر از آنچه هست، بر مجالس کنگره و روند انتخابات که ستون فقرات حیات سیاسی ایالات متحده آمریکا به شمار می‌رود تسلط دارند؛ سیطره تقریباً کاملی نیز بر رسانه‌ها دارند که تفکرات را شکل می‌دهد و احساسات را به حرکت وا می‌دارد.

 

منبع: حسین جعفری موحد، فرمانروایان پنهان

 

پی‌نوشت:

[۱] The New York Times.

[۲] The Washington Post.

[۳] Jürgen Meyer

[۴] در حال حاضر، واشنگتن پست را کاترین مایر گراهام، دختر یورگن مایر اداره می کند. شرکت واشنگتن پست رسانه های دیگری را هم در اختیار دارد که از جمله آنها به چند روزنامه تلویزیون، مجله و از همه مهم تر هفته نامه بسیار مهم امریکا، یعنی نیوزویک است.

[۵] Daily News.

[۶] New York Times.

[۷] Wall Street.

[۸] Starledger.

[۹] . Sun Time.

[۱۰] Time.

[۱۱] Reader, s Digest.

[۱۲] ر.ک: زیاد ابو غنیمه ، یهود در فرهنگ، تبلیغات و رسانه های غرب، ترجمه عبد الفتاح احمدی، صص ۴۵- ۵۷؛ فؤاد بن عبدالرحمان الرفاعی، نفوذ صهیونیسم بر رسانه های خبری، ترجمة حسین سرو قامت، صص ۲۵ ۳۱؛ علی جدید بناب، عملکرد صهیونیسم نسبت به جهان اسلام، ص ۸۴ به بعد.

[۱۳] Raschuron.

[۱۴] فؤاد بن عبد الرحمن الرفاعی، نفوذ صهیونیسم بر رسانه های خبری، ص ۸.

[۱۵] Klyfland Park.

[۱۶] غیر یهود:Goyim.

[۱۷] احمد منصور، النفوذ الیهودی فی الأدارة الأمریکیه، صص ۱۶۲ و ۱۶۳.

[۱۸] John Foster Dulles.

[۱۹] . پل فیندلی، فریب های عمدی؛ حقایقی درباره آمریکا و اسرائیل، ص۱۱۲.

[۲۰] Harry Truman.

[۲۱] احمد کریمیان، یهود و صهیونیسم، ص ۶۵۹.

[۲۲] Yvonne Haddad.

[۲۳] أحمد منصور، النفوذ الیهودی فی الادارة الأمریکیة صص۵۷ ۶۴.

[۲۴] Israel Shahak.

[۲۵] Anti Semitism.

[۲۶] .احمد کریمیان، یهود و صهیونیسم، ص ۶۶۶، به نقل از: یحیی العریضی، ، اسرائیل رقص علی هضاب العجز، ص ۲۲٫

[۲۷] Donald mchenry ..

[۲۸] پل فیندلی، فریب های عمدی، حقایقی درباره روابط آمریکا و اسرائیل، صص ۱۳٫

[۲۹] احمد کریمیان، یهود و صهیونیسم، ص۶۶۷، به نقل از : مصطفى عبدالعزیز، الأقلیة الیهودیة فی الولایات المتحدة الامریکیه، ص ۱۸۰.

[۳۰] George Ball.

[۳۱] پل فیندلی، فریب های عمدی حقایقی درباره روابط آمریکا و اسرائیل، صص ۱۲ و۱۳ . برای مطالعه بیشتر نک: احمد کریمیان، یهود و صهیونیسم، صص ۶۰۵-۶۸۴.

[۳۲] محمد جلال عنایه، قدرت یهودیان در آمریکا، ص ۱۴۳.

 

لینک کوتاه: http://khbn.ir/Kt6qkG

نظرات: (۰) هیچ نظری هنوز ثبت نشده است
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
پایگاه صهیون‌پژوهی خیبر

پایگاه صهیون‌پژوهی خیبر

شبکه‌ای برای شناخت شدیدترین‌‌دشمن

امام خامنه ای (حفظه الله تعالی):

امروز دشمن اصلی ما در دنیا، صهیونیست و استکبار است. پلیدتر از آمریکا، دولت صهیونیست، در فلسطین اشغالی است. چرا؟ چون بالاخره دولت آمریکا، یک دولت و متّکی به یک ملت است. در صورتی که اساساً دولت غاصب صهیونیستی، متّکی بر یک ملت نیست! ملت ساکن آن مناطق، ملتی است که امروز آواره است! اسراییل، از اوّل با ظلم و آدمکشی، با دروغ و فریب به وجود آمده است. مردم فلسطین، در خارج از فلسطین، با حال کوخ نشینی و اردوگاه نشینی زندگی می‌کنند. خانه‌های آنها و وطن آنها در اختیار کسانی است که از اروپا، از استرالیا، از آمریکا، از آسیا و از آفریقا به آن جا رفته‌اند و یک ملت جعلی و دروغین به وجود آورده‌اند و در آن جا به نام یک ملت، زندگی میکنند و دولتی هم دارند! اساساً چنین ملتی، وجود و هویّتی ندارد.