معرفی کتاب؛ «رژیم‌صهیونیستی: احزاب سیاسی»؛ بخش دوم - خیبر

معرفی کتاب؛ «رژیم‌صهیونیستی: احزاب سیاسی»؛ بخش دوم

۲۲ اسفند ۱۳۹۷ ۱۶:۱۹

در این گزارش نگاهی داریم به تاریخچه و سیاست‌های جریان‌هایی که در صحنه سیاسی اسرائیل [تا سال ۱۹۹۴م.] فعال هستند.

پایگاه صهیون پژوهی خیبر – در بخش اول این گزارش نکاتی درخصوص نحوه حضور احزاب در «کنست» و به‌ قدرت رسیدن آنان مطرح کردیم. همچنین مطرح شد که «احمد خلیفه» نویسنده کتاب «رژیم‌صهیونیستی: احزاب سیاسی»، اطلاعات خود درخصوص احزاب سیاسی اسرائیل تا سال ۱۹۹۴م. بروز کرده و این اطلاعات را در این کتاب ارائه داده است.

نویسنده اطلاعاتی درخصوص احزاب سیاسی اسرائیل درقالب چهار دسته‌ی احزاب چپ‌گرا، راست‌گرا، مذهب‌گرا و احزاب عربی پرداخته است.

در قسمت قبلی این گزارش، احزاب چپ‌گرا معرفی شدند و اکنون نگاهی داریم به تاریخچه و سیاست‌های دیگر جریان‌هایی که در صحنه سیاسی اسرائیل [تا سال ۱۹۹۴م.] فعال هستند.

بیشتر بخوانید:

معرفی کتاب «رژیم‌صهیونیستی، احزاب سیاسی» بخش اول

راست‌گرایان

  • حزب «لیکود»[۱]:

تجیمع دو حزب «حیروت» و «آزادگان» در سال ۱۹۷۳م. موجب تأسیس حزب «لیکود» شد. همچنین «آریل شارون»[۲] که مدتی قبل از انتخابات سال ۱۹۷۳م. از ارتش استعفا داده بود نیز در تشکیل «لیکود» مؤثر بود. اصلی‌ترین هدف از تشکیل این حزب، ائتلاف تمام احزاب راست‌گرا برای شکست حزب کارگر و رسیدن به قدرت و اجرای برنامه‌های سیاسی و اقتصادی بود. گرچه «لیکود» در انتخابات ۱۹۷۳م. موفق نشد، اما در دور بعدی انتخابات یعنی ۱۹۷۷م. به قدرت رسید. «لیکود» پس از پیروزی در انتخابات، به‌واسطه ائتلاف با جریان‌های راست‌گرا و مذهبی، کابینه‌ی دولت را تشکیل داد و در حدفاصل سال‌های ۱۹۷۷م. تا ۱۹۸۱م. شهرک‌سازی به‌طور وسیع را در دستورکار خود قرار داد.

افکار حاکم بر این حزب را می‌توان از سیاست‌های آنان برای حضور در انتخابات ۱۹۹۲م. متوجه شد. «لیکود» در آستانه این انتخابات رویکرد خود نسبت به مسئله فلسطین را ادامه شهرک‌سازی در فلسطین، عدم تقسیم بیت‌المقدس بین یهودیان و فلسطینی‌ها، تسلط رژیم‌صهیونیستی بر بلندی‌های جولان و حاکمیت دولت اسرائیل بر کرانه‌باختری و نوار غزه اعلام کرد.


«لیکود» از اقشار مختلف جامعه اسرائیل یعنی قشر ثروتمند، متوسط و فقیر طرفدار دارد؛ همچنین این حزب اکثر رأی‌های خود در کنست‌های مختلف را از مردم شهر‌های حیفا، بیت‎‌‌المقدس، تل‌آویو و شهرهای درحال توسعه کسب کرده است.


  • حزب «هتحیا – رستاخیز»

این حزب در سال ۱۹۷۹م. در اعتراض به امضای معاهده «کمپ دیوید»[۳] میان مصر و رژیم‌صهیونیستی به‌وجود آمد. اهداف بنیان‌گذاران «هتحیا»، بسیج افکار عمومی برای اعتراض به عقب‌نشینی از شبه‌جزیره سینا و اعتراض به اعطای هرگونه خودمختاری به کرانه‌باخری بود.

بزرگان حزب «هتحیا»، پیمان «کمپ دیوید» را مغایر با آرمان‌های صهیونیسم قلمداد کرده و لذا حزب را برای بازگشت به اصول صهیونیسم تشکیل دادند. این افراد معتقد بودند بازگشت به مبانی صهیونیسم یعنی یکپارچگی سرزمین اسرائیل، دفاع از اسرائیل توسط نیروهای نظامی، عدم اعتماد به فلسطینی‌ها و نپذیرفتن صلح با اعراب موجب حل مشکلات وقت رژیم‌صهیونیستی می‌شود.

  • حزب «تسومت – دو راهی»

«تسومت» حزبی افراطی است که در سال ۱۹۸۳م.، توسط رئیس سابق ستاد ارتش رژیم‌صهیونیستی یعنی «رافائل ایتان»[۴] شکل گرفت. قبل از انتخابات ۱۹۸۴م.، «تسومت» و «هتحیا» با یکدیگر ائتلاف کردند، چراکه در دفاع از شهرک‌سازی و اعتقاد به نظریه یکپارچگی سرزمین جعلی اسرایئل هم‌عقیده بودند. اما از آنجا که «ایتان» رهبر «تسومت» میانه خوبی با مذهبی‌ها و دخالت مذهب در قانون، سیاست و اقتصاد نداشت؛ سرانجام از حزب «هتحیا» جدا شد.

از جمله سیاست‌های افراطی این حزب می‌توان به تلاش برای گسترش عملیات شهرک‌سازی، مبارزه با پروژه تشکیل کشوری مستقل برای فلسطینی‌ها، ادامه تسلط رژیم‌صهیونیستی بر تمام اراضی‌اشغالی و بلندی‌های جولان و سرکوب قاطعانه و خشونت‌آمیزتر مردم فلسطین اشاره کرد.

  • حزب «یعود – پیمان»

سه تن از اعضای حزب «تسومت»، بعد از اختلاف‌نظر و درگیری که با «ایتان» رهبر «تسومت» پیدا کردند، در سال ۱۹۹۴م. از این حزب جدا شدند و با تعدادی از طرفداران خود، حزب «یعود» را تشکل دادند. «یعود» نیز مانند سایر احزاب راست‌گرای اسرائیل، از نظریه یکپارچگی سرزمین جعلی اسرایئل حمایت می‌کند، با این تفاوت که این حزب نسبتاً افراطی‌تر می‌باشد. در سال ۱۹۹۴م. طی مذاکراتی بین نمایندگان این حزب و حزب «کارگر» موجب شد تا «یعود» وارد کابینه دولت شود.

  • حزب «مولیدت – میهن»

یکی از قوم‌گراترین احزاب اسرائیل «مولیدت» است که چندماه قبل از انتخابات ۱۹۸۸م. و با شعار اخراج تمامی فلسطینی‌های ساکن در کرانه باختری و نوار غزه و سکونت آنان در کشورهای عربی تأسیس شد. «مولیدت» در این انتخابات موفق به کسب ۲ کرسی شد که این نتیجه نشانگر جذابیت بالای شعارهای ضدفلسطینی نزد یهودیان ساکن در اراضی‌اشغالی است.

از آنجا که «مولیدت» حزبی افراطی به‌شمار می‌رود، نسبت به فلسطینی‌ها عقاید تندی داشته و عمده سیاست‌های آن‌را ادامه حضور یهودیان و صهیونیست‌ها در اراضی‌اشغالی، گسترش شهرک‌سازی و به رسیمت نشناختن حقوق مردم فلسطین و سرکوب فلسطینی‌ها تشکیل می‌دهد. همین سیاست‌های ضدفلسطینی حزب «مولیدت» باعث شد تا اکثر یهودیان شهرک‌نشین از این حزب حمایت کنند.

  • حزب «کاخ»

«کاخ» نیز از جمله احزاب راست‌گرا و افراطی اسرائیل است که خوی نژادپرسی افراطی در سیاست‌ها و رویکردهای حزب و بنیان‌گذار آن دیده می‌شود. خاخـام «مئیر کاهان»[۵] که ریاست «انجمن دفاع از یهودیان» در آمریکا را برعهده داشت، بعد از مهاجرت به اراضی‌اشغالی حزب «کاخ» را تأسیس کرد. اندیشه‌های «کاهان» از عقاید فاشیستی و عرب‌ستیزانه لبریز بود. از تندروی این حزب همین کافی است که گفته شود، «کاخ» اولین حزبی است که در سال ۱۹۴۸م. بحث بیرون کردن فلسطینی‌ها از سرزمین‌های اشغالی را مطرح کرد. همچنین در تاریخچه این حزب، حملات تبلیغی به وسیله راهپیمایی و درگیری با فلسطینی‌ها نیز به‌چشم می‌خورد.

«کاهان» رهبر این حزب موفق شد پس از انتخابات ۱۹۸۴م. وارد کنست شود؛ اما رفتار فاشیستی و نژادپرستانه او موجب شد تا قانونی در اسرائیل تصویب شود که طبق آن احزاب طرفدار نژادپرستی نتوانند وارد صحنه انتخابات شوند. همین قانون نیز باعث شد تا دادگاه عالی اسرائیل از شرکت کردن حزب «کاخ» در انتخابات ۱۹۸۸م. جلوگیری کند.

مذهب‌گرایان

  • حزب «مفدال – مذهبی ملی»[۶]

«مفدال» از طریق ائتلاف دو حزب مذهبی «همزرامی» و «هبوعیل همزرامی» زاده شد. در سه دهه نخستی که دولت رژیم‌صهیونیستی شکل گرفته بود، «مفدال» در اتحاد و سازش کامل با احزاب چپ‌گرا نظیر حزب «کارگر» بود و نماینده‌های آن در وزارتخوانه‌های رژیم‌صهیونیستی حضور داشتند. همچنین حزب «مفدال» در هریک از این دوره‌ها بیش از ۱۰ کرسی کنست را به‌دست آورده بود. اما بعد از اینکه حزب «کارگر» انتخابات سال ۱۹۷۷م. را به «لیکود» واگذار کرد، «مفدال» با احزاب راست‌گرا هم‌پیمان شد و در کابینه‌های «مناخیم بگین»[۷] در سال‌های ۱۹۸۸م. و ۱۹۹۲م. حضور پیدا کرد.

مواضع «مفدال» در انتخابات ۱۹۹۲م. رویکردهای افراطی نظیر عدم توقف پروژه شهرک‌سازی، مقابله با انتفاضه‌های مردم فلسطین، استفاده از نیروی نظامی برای حفظ آرامش در اراضی اشغال و چندین سیاست با محوریت مقابله با فلسطینی‌ها و تلاش برای مقتدر کردن رژیم‌صهیونیستی را شامل می‌شود.

  • حزب «یهدوت هتوراه – یهودیان تورات»[۸]

«یهدوت هتوراه»، نام طیفی سیاسی-مذهبی است که در سال ۱۹۹۲م. و از ائتلاف و تجمیع دو حزب «اغودات اسرائیل» و «دیغل هتوراه» به‌وجود آمد. این حزب در انتخابات ۱۹۹۲م. تواست ۴ کرسی کنست را به‌خود اختصاص دهد؛ اما از شرکت در کابینه «اسحاق رابین»[۹] خودداری کرد.

  • حزب «اغودات اسرائیل – مجمع اسرائیل»

«اغودات اسرائیل» حزبی سیاسی-مذهبی محسوب می‌شود که ابتدا با افکاری ضدصهیونیسم در لهستان به‌وجود آمد. رهبران «اغودات اسرائیل» در ابتدای تأسیس، مبانی صهیونیسم که از عقایدی ناسیونالیسیتی نشأت می‌گیرد و دعوت یهودیان جهان برای حضور در اراضی‌اشغالی را عقایدی کفرآمیز و خرج از یهودیت قلمداد می‌کرد. اما رفته‌رفته این مواضع ضدصهیونیست جای خودرا به مواضع متعادل‌تری دادند؛ تا جایی که این حزب بعد از تأسیس رژیم‌صهیونیستی در انتخابات نخستین کنست و نخستین کابینه شرکت کرد.

البته با وجود حضور در اولین دوره انتخابات کنست، حزب مذکور کماکان اسرائیل و پرچم و سرودملی آن‌را به رسمیت نمی‌شناسد. و همچنین حزب «اغودات» ضمن شرکت در انتخابات ۱۹۵۲م.، از عهده‌دار شدن وزارتخوانه‌ها خودداری کرد.

مدتی پیش از انتخبات ۱۹۹۲م.، «اغودات اسرائیل» با «دیغل هتوراه» ائتلاف کرده و حزب «یهدوت هتوراه» را به‌وجود آورده و در انتخابات شرکت کردند. سیاست این حزب پس از انتخابات ۱۹۹۲م. به مسائل اجتماعی و دینی محدود شده و می‌توان گفت مباحث امنیتی و سیاسی در اندیشه‌های «اغودات» دارای اهمیت چندانی نیستند. اما این حزب برای پیش‌برد اهداف خود در کنست نیازمند موضع‌گیری مانند سایر احزاب است؛ لذا سیاست‌های حزب مذکور را می‌توان در عدم عقب‌نشینی از پروژه شهرک‌سازی و عدم عقب‌نشینی از اراضی‌اشغالی خلاصه کرد. اما از آنجا که رهبران این حزب به منجی و نجات همه مردم توسط منجی اعتقاد دارند، واگذاری بخشی از اراضی اشغال شده به مردم فلسطین را منصفانه می‌دانند.

  • حزب«دیغل هتوراه – بیرق تورات»

«دیغل هتوراه» حزبی مذهبی افراطی است که قالب اعضای آن را بنیادگرایان لتوانی‌الاصل تشکیل می‌دهند. این حزب قبل از انتخابات سال ۱۹۸۸٫ توسط یهودیان لتوانی تشکیل شد. در جریان انتخبات ۱۹۸۸٫م، «دیغل هتوراه» موفق به کسب ۲ کرسی در کنست شد. همچنین حزب مذکور، مدتی پیش از انتخابات ۱۹۹۲م. با حزب «اغودات» ائتلاف کرد و حزب  «یهدوت هتوراه» متولد شد.

از جمله اعتقادات شاخص این حزب می‌توان به دیدگاه معتدلانه سران آن در خصوص مسئله حضور صهیونیست‌ها در اراضی‌اشغالی اشاره کرد. «آبراهام رافیتس» رهبر «دیغل هتوراه» پس از انتخابات ۱۹۸۸م.، اعلام کرد با عقب‌نشینی از سرزمین‌های اشغالی و استقرار فلسطین به‌عنوان یک کشور مستقل و البته خلع سلاح شده موافق است.

  • حزب «شاس – نگهبانان سفاردی تورات»[۱۰]

این حزب که از نظر ایدئولوژیک حزبی بنیادگرا و مذهبی به‌شمار می‌رود، شباهت‌های زیادی به حزب «اغودات» دارد. «شاس» اندکی پیش از انتخابات ۱۹۸۴م. توسط یهودیان سفاردیِ[۱۱] حزب «اغودات» و دو تن از خاخام‌های یهودی به‌وجود آمد. درحقیقت این دو خاخام، در اعتراض به تسلط اشکنازی ها[۱۲] بر «اغودات» و نسپردن نهادها به سفاردی‌ها موجب شکل‌گرفتن «شاس» شدند.

حزب «شاس» نیز مانند «اغودات» مایل است تا دولت رژیم‌صهیونیستی و جامعه این کشور جعلی، براساس رویکردهای دینی یهود حرکت کند. همچنین این حزب، مسائل دینی و خدمت‌رسانی به تشکیلات رژیم‌صهیونیستی را بر دخالت در امور سیاسی و امور مربوط به مسئله فلسطین مقدم می‌داند.

نکته دیگری که در این حزب وجود دارد، اعتدال «شاس» نسبت به «اغودات» و تمایل این حزب برای تعامل با احزاب لائیک می‌باشد. همین رویکرد حزب مذکور، موجب شده است تا موفقیت‌هایی را در صحنه سیاسی اسرائیل به‌دست آورد.

احزاب عربی

به‌جزء احزاب صهیونیستی و یهودی که در فضای سیاسی اسرائیل درحال فعالیت هستند، [تا سال ۱۹۹۴م.] ۵ حزب عربی نیز در صحنه سیاست اسرائیل حضور دارند. شکل‌گیری این گروه‌ها به حدوداً دو دهه قبل از دهه ۹۰ میلادی و در پی اتفاقات سیاسی و اجتماعی صورت‌گرفته در اراضی‌اشغالی فلسطین بازمی‌گردد. این گروه‌ها به احزاب عربی شهرت دارند؛ زیرا مختص اعرابی هستند که در مناطق‌اشغالی که به‌دست صهونیست‌ها اداره می‌شود حضور دارند و زندگی می‌کنند.

از مجموع این ۵ گروه، تنها ۳ تشکل به نام‌های «راکـح»، «لیست پیشـرو براي صـلح» و «حزب دموکراتیک عرب» هستند که می‌توان آن‌هارا حزب خطاب کرد. و ۲ تشکل دیگر یعنی «جنبش فرزنـدان میهن» و «حرکت اسـلامی»، حزب به معنای واقعی نبوده و در کنست نیز حضور ندارند.

 

مجید رحیمی

 

[۱]. Likud

[۲]. «Ariel Sharon»؛ یازدهمین نخست‌وزیر رژیم‌صهیونیستی حدفاصل سال‌های ۲۰۰۱م. تا ۲۰۰۶م.

[۳]. پیمان «کمپ دیوید» درسال ۱۹۷۸م. میان «مناخیم بگین»نسخت‌وزیر وقت رژیم‌صهیونیستی و «انور سادات» رئیس‌جمهور وقت مصر به امضا رسید. این معاهده موجب شد تا میان اسرائیل و کشورهای عربی که با رژیم‌صهیونیستی درحال جنگ بودند صلح برقرار شود.

[۴].Rafael Eitan

[۵]. Meir Kahane

[۶]. National Religious Party

[۷] . «Menachem Begin»؛ ششمین نخست‌وزیر رژیم‌صهیونیستی

[۸]. United Torah Judaism

[۹]. «Yitzhak Rabin»: پنجمین نخست‌وزیر رژیم‌صهیونیستی

[۱۰]. Shas

[۱۱]. یهودیان شرقی

[۱۲]. یهودیان غربی

  • facebook
  • googleplus
  • twitter
  • linkedin
  • linkedin
  • linkedin
لینک خبر : https://kheybar.net/?p=19558

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *