معرفی کتاب زُوهَر (זהר) - خیبر

معرفی کتاب زُوهَر (זהר)

۲۶ بهمن ۱۳۹۷ ۱۶:۵۷

اصالت این کتاب از همان ابتدا مورد تردید قرار گرفت مضمون کتاب و اشارات تاریخی آن نیز قدمت منتسب به آن را مردود می‌سازد. برای نمونه، بسیاری از شخصیت‌هایی که در کتاب زهر از آنان یاد شده معاصر شمعون بن یوحای فوق‌الذکر نبودند. امروزه محققین، اعم از یهودی و غیریهودی، تردیدی ندارند که کتاب زهر در فاصله سال‏ های ۱۲۷۰ تا ۱۳۰۰ میلادی تدوین شده و مصنف آن موسی لئونی است.

به گزارش سرویس فرهنگی پایگاه صهیون پژوهی خیبر؛ کابالیست‌ها بر این عقیده هستند که عرفان خود را از طریق پیامبرانی چون حضرت نوح و ابراهیم و یعقوب به دست آورده‌اند. آن‌ها کابالا را یک عقیده‌ای معرفی می‌کنند که خداوند متعال به صورت اسرار شفاهی به پیامبران خود و بعد از پیامبران به افرادی خاص و انتخاب شده‌ی قوم بنی‌اسرائیل وحی فرستاده است.[۱] از سوی دیگر از آنجایی که کابالیست‌ها پیشینه‌ی معتبری قبل از کتاب زوهر ندارد، همواره تلاش می‌کنند در تاریخ دنیا عرفان یهود را دامنه دار معرفی کنند.[۲] خدای ترسیم شده در کتاب زوهر هیچ شباهتی به خداوند متعال نداشته و در مباحث متعددی به بحث شرک مربوط می‌شود.

کتاب زُوهَر (Zohar)

در اواخر سده سیزدهم میلادی، با تدوین کتاب زهر یا زوهر تصوف رازآمیز کابالا به صورت یک نظام فکری و عملی سامان‌یافته و منسجم درآمد و شکل نهایی خود را یافت. این کتاب را موسی بن شم تاو لئونی (۱۲۴۰-۱۳۰۵) در سال‏های ۱۲۸۰-۱۲۸۶ نوشت. «زُهر»، به معنی «درخشش» و «جلال»، با واژه‌‏های مشابه در زبان عربی هم معنی است. کتاب زهر نوشته‌هایی است در تفسیر و تأویل تورات و سایر کتب مندرج در عهد عتیق به زبان آرامی. این کتاب به شیوه متون عرفانی رایج در دنیای اسلام تدوین شده که از زبان نماد و تمثیل و داستان‏‌های رازآمیز برای بیان عقاید خود بهره می‌بردند.

موسی لئونی برای معتبر کردن کتاب خود، آن را به گذشته‌های دور، به حاخامی به‏ نامشمعون بن یوحای منتسب کرد که گویا در سده دوّم میلادی می‌زیست: شمعون بن یوحای از چنگ رومی‌ها می‌گریزد، به مدت ۱۳ سال در غاری پناه می‌گیرد، در این مدت به عبادت و تفکر می‌پردازد و سرانجام رازهای هستی بر او آشکار می‌شود. موسی به‌کلی منکر تدوین این کتاب بود و ادعا می کرد یک زن یهودی و دخترش برخی دست‌نوشته‌های قدیمی را در اختیار او نهادند و وی در میان آنها کتاب زهر را یافت.

اصالت  زُوهَر
اصالت این کتاب از همان ابتدا مورد تردید قرار گرفت مضمون کتاب و اشارات تاریخی آن نیز قدمت منتسب به آن را مردود می‌سازد. برای نمونه، بسیاری از شخصیت‌هایی که در کتاب زهر از آنان یاد شده معاصر شمعون بن یوحای فوق‌الذکر نبودند. امروزه محققین، اعم از یهودی و غیریهودی، تردیدی ندارند که کتاب زهر در فاصله سال‏ های ۱۲۷۰ تا ۱۳۰۰ میلادی تدوین شده و مصنف آن موسی لئونی است. انتشار کتاب زهر یک‌باره صورت نگرفت. ابتدا برخی یهودیان نامدار، به ‏ویژه تودورس ابولافی، در آثارشان به بخش‌های کوتاهی از زهر، به عنوان یک اثر کهن و معتبر و نایاب که گویا تنها در دسترس برخی خواص است، استناد کردند و همگان را تشنه آن نمودند. به‌تدریج و در یک دوره نسبتاً طولانی فصل‌هایی از کتاب زهر در محافل کابالی آشکار شد. در سده شانزدهم نسخ دست‌نویس زهر در کانون‏‌های فرهنگی اروپا پخش شد و سرانجام در سال‏‌های ۱۵۵۸-۱۵۶۰ به چاپ رسید.
این کتاب در سده شانزدهم به زبان‏‌های لاتین و عبری ترجمه و منتشر شد. در سال‏‌های ۱۹۴۵-۱۹۵۸ متن کامل زهر به همراه ترجمه عبری، حواشی و توضیحات و اضافات در ۲۲ جلد در اورشلیم به چاپ رسید.

کابالیست‌ها زوهر را همانند کشتی نوح می‌دانند

کابالیست‌ها  کتاب زهر را به سان کشتی نوح می‌دانند که حاملین خود را از توفان نجات می‌دهد؛ خداوند نخستین بار از طریق شعله آتش خود را بر موسی نشان داد، ولی بر موساهای پسین از طریق نور توره ظهور می‌کند و آن انکشاف رازهای قباله (کابالا) است.
مفاهیم رازآمیز این کتاب سرشار از پیشگویی درباره سرنوشت و «رسالت الهی» و آینده قوم یهود است. پیشگویی‏‌های کتاب، از آنجا که به شمعون بن یوحای در سده دوّم میلادی نسبت داده می‌شود، طبعاً حیرت‌انگیز است و اعتماد خواننده را به پیشگویی‌های آینده‌ای که رخ نداده جلب می‌کند. در کتاب زهر وضع کنونی یهودیان «دوران گذار» توصیف شده که سرآغاز دوران ظهور مسیح است. ابتدا موسی ظهور خواهد کرد و راه را برای ظهور دو مسیح خواهد گشود: مسیح بن یوسف و مسیح بن داوود. نام مسیح بن یوسف، که با عیسی بن مریم (ع) انطباق دارد، طبعاً اعتماد مسیحیان را به این پیشگویی جلب می‌کرد. مسیح بن داوود نیز همان مسیح موعود (ماشی‌یَح) یهودیان است. بدین‌سان، تصوف کابالا از همان آغاز این توانایی بالقوه را داشت که به طریقتی مشترک در میان مسیحیان و یهودیان بدل شود.

رسیدن به مقام خدا

در مدارس نوین کابالا به هنرجوها گفته می­‌شود کابالا یک درخت است که با بالا رفتن از شاخه های آن می­‌توانید به مقامی نزدیک به خدا و شبیه به خدا برسید. در عرفان کابالا رسیدن انسان به خدا به معنای فنای فی‌الله نیست بلکه به معنای رسیدن به مقام خدایی است. در این سیستم معنوی، فرد سالک قرار نیست فانی در خداوند گردد و هستی خود را در مقابل هستی لایزال خداوند ناچیز و نامقدار ببیند. بلکه قرار است خود را به اندازه خداوند و در جایگاهی خدایی درک کند. در واقع از منظر کابالا انسان در مقام خداوند عبد و بنده نیست بلکه مخلوقی است که می‌‌تواند به خدایی برسد. از این رو انسان و خدا در این منظومه عجیب، در واقع دو روی یک سکه هستند.[۳]


کتاب زوهر خداوند متعال را به دو بخش نر و ماده تقسیم کرده و معتقد است که انسان از آمیزش جنسی این دو خدا به وجود آمده است.


 

 

[۱] http://77.36.163.185/content/-/asset_publisher/KTbZ4oDAlJW1/content/id/1947564

[۲]http://77.36.163.185/content/-/asset_publisher/KTbZ4oDAlJW1/content/id/1911764

[۳] www.mashreghnews.ir/news/200220/

[۴] http://jscenter.ir/jewish-studies/kabbalah/581

[۵] jscenter.ir/jewish-studies/kabbalah/5543/

منبع: عبدالله شهبازی؛ زرسالاران یهودی و پارسی؛ استعمار بریتانیا و ایران؛ جلد سوم؛ بخش: دسیسه‌های سیاسی و فرقه‌های رازآمیز

  • facebook
  • googleplus
  • twitter
  • linkedin
  • linkedin
  • linkedin
لینک خبر : https://kheybar.net/?p=18448

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *