میلیتاریسم و نظامی‌گری در رژیم صهیونیستی - خیبر

ارتش در اسرائیل همه کاره است

میلیتاریسم و نظامی‌گری در رژیم صهیونیستی

۱۷ آبان ۱۳۹۷ ۱۳:۲۵

هویت حکومتی رژیم صهیونیستی را میلیتاریسم و نظامی‌گری شکل می‌دهد. این میلیتاریسم تا تصرف کامل سرزمین فلسطین ادامه دارد و افقی هم برایش متصور نیست و معلوم نیست چند ده سال دیگر طول خواهد کشید از این رو مقوله دولت پادگانی مساله‌ای است که امروز در کره زمین در مباحث استراتژیک به دو منطقه اطلاق می‌شود؛ اولاً به کره شمالی و ثانیاً به ساختاری که رژیم صهیونیستی دارد.

به گزارش سرویس سیاسی پایگاه صهیون پژوهی خیبر، رژیم صهیونیستی رژیمی است که سرزمین فلسطین را غصب کرده است و در یک شرایط قهرآمیز و خشونت آمیز ذره ذره این سرزمین را در قاعده لکه جوهر اشغال کرده است و پخش شده و توانسته بخش‌هایی را بگیرد هرچند بخش‌هایی همچنان در دست فلسطینی‌هاست هم در کرانه باختری و هم در نوار غزه و بخش‌های عمده‌ای از سرزمین فسطین به اشغال اسرائیل درآمده است.

کار اشغالگری یک کار نظامی است و این اقدام نظامی مبتنی بر تاکتیک‌های نظامی چهار مرحله را باید طی کند.

مرحله اول سرپل‌گیری

اول سرپل‌گیری یعنی یک نقاط به‌خصوصی از سرزمین را باید می‌گرفتند یا بعضی زمین‌های کشاورزی را می‌خریدند و حضور پیدا می‌کردند؛

مرحله دوم الحاق

مرحله دوم در دانش نظامی مرحله الحاق است که این بخش¬های جدا جدا باید به یکدیگر ملحق شده و متحد شوند عین همان لکه جوهر؛

مرحله سوم  تعاقب

در مرحله سوم باید تعاقب صورت گیرد. به این معنی که کسانی که قبلاً در آنجا حضور داشتند و فعالیت‌های ضد اشغال انجام می‌دهند باید مورد تعقیب قرار گیرند.

مرحله چهارم تصرف و تثبیت

مرحله چهارم مرحله تصرف و تثبیت است. از چهارمرحله مذکور که در یک جنگ باید صورت گیرد تا به اشغال صورت بگیرد صهیونیست‌ها فعلاً در مرحله دوم و سوم هستند. یعنی یک مناطقی را گرفتند و این‌‌ها را به هم وصل کردند و در مرحله بعد در شرایط تعاقب هستند که با مردم در کرانه باختری جواب سنگ و چوب مردم را با گاز اشک‌آور می‌دهند و با مردمی هم که در غزه هستند و دولت دیگری به نام حماس تشکیل داده‌اند درگیر زدوخورد مسلحانه و اقدامات چریکی و ضدچریکی هستند.

پس هنوز این جنگ تمام نشده، تا تصرف و تثبیت در کل سرزمین فلسطین از سوی رژیم صهیونیستی انجام نشود شرایط در محیط فلسطین و سرزمین‌های اشغالی از سوی اسرائیل شرایط نظامی است. بنابراین در این شرایط اگر اقدامات اجتماعی انجام شود تابع اقدامات نظامی است، اگر اقدام اقتصادی انجام شود تابع اقدام نظامی است، اگر اقدام سیاسی انجام شود و جامعه شکل بگیرد، جامعه و دولت نیز تابع اقدامات نظامی شکل خواهد گرفت.

مفهوم دولت‌های پادگانی یا ساختاری که در رژیم صهیونیستی می‌بینیم به دو نوع جامعه اطلاق می‌شود. دولت‌های پادگانی اول به جوامع تحت اشغال اطلاق می‌شود شبیه آنچه وقتی آلمان هیتلری آمدند هلند را گرفتند یا فرانسه و لهستان را گرفتند دولت‌های وابسته‌ای که تشکیل دادند در یک منطقه جنگی، آن دولت‌ها ماهیت پادگانی داشت. ایست بازرسی‌های گسترده در درون شهرها، بسیاری از کارهای اداری را نظامی‌ها باید انجام می‌دادند، خط قرمز همه فعل و انفعالات اداری، سیاسی، اجتماعی را نظامی‌ها مشخص می‌کردند و چارچوبش را تنظیم می‌کردند، آن مفهومی که از دولت پادگانی در شرایط اشغال یک سرزمین از سوی یک ارتش دیگری صورت می‌گیرد در سرزمین‌های اشغالی فلسطین طولانی‌ترین دوره‌ای است که در دوره تاریخ معاصر می‌توان از آن یاد کرد.

الان حدود ۶۰-۷۰ سال است که این شرایط در سرزمین فلسطین وجود دارد و دولت پادگانی شکل گرفته است. قبلاً در تاریخ مثلاً در تاریخ روم یا جاهای دیگر شرایط دولت‌های پادگانی به وجود می‌آمد در اثر اشغال و تصرف دولت-شهرهای دیگر اما در نوع خاص امروز، انحصاراً به این مرحله بازمی‌گردد.


این رژیم تا زمانی که نتواند مرحله سوم و چهارم یعنی مرحله تصرف و تثبیت خاک فلسطین را صورت بدهد و کاملاً آنجا را به اشغال خود درآورد و آن طرح‌هایی که در کرانه باختری را به اردن ملحق کند و آنجا را هم اشغال کند با همین حرکت لکه جوهری که انجام می‌دهند و هر از چندی زمین‌های کشاورزی این‌ها را می‌گیرند و یک شهرک جدید می‌سازند در شرایط پادگانی باقی خواهد ماند؛

اسرائیل این موارد را تا چند سال دیگر می‌خواهد انجام دهد؟ ۲۰ سال دیگر؟ ۳۰ سال دیگر؟ هر عددی که شما بدهید که اسرائیلی‌ها مثلاً تا ۲۰، ۳۰ یا ۴۰ سال دیگر می‌تواند این کار را انجام بدهد و به مرحله چهارم برسد و بگوید تثبیت کرد یعنی اول سرپل‌گیری کرد بعد این‌ها را به هم الحاق کرد بعد ساکنین را بیرون کرد و در نهایت تثبیت یا تصرف کامل را صورت داد اینجا جنگ تمام خواهد شد؛ جنگ که تمام شد می‌توان افقی را تصویر کرد که دولت پادگانی رژیم صهیونیستی تمام شود و دوره جدیدی شروع شود. 


بن‌گورین آن اوایل در دهه ۱۹۴۰ مطرح کرد باورش این بود که ما سال‌ها (۵۰، ۶۰ یا حتی ۱۰۰ سال) در سرزمین فلسطین باید سیستم پادگانی داشته باشیم با این فرض پادگانی همه زنان و مردان سربازی می‌روند، همه افراد در ساختار ارتش رژیم صهیونیستی هویت دارند، خلبانی که در خطوط هوایی اسرائیل مثلاً در خط هوایی «ال آر» فعالیت دارد، این حتماً اول خلبان جنگی است و موارد دیگر؛ همه این‌ها را دال بر این می‌گیریم که این مفهوم دولت پادگانی که شکل گرفته اساس هویت رژیم صهیونیستی از لحاظ ساختاری است چون هویت اصلی‌اش که یهودی صهیونیستی است که در واقع هویت ایدئولوژیک‌شان است که من با آن کار ندارم. هویت ساختاری مدنظرم است که می‌شود هویت اداری و حکومتی.

هویت حکومتی رژیم صهیونیستی را میلیتاریسم شکل می‌دهد. این میلیتاریسم تا تصرف کامل سرزمین فلسطین این موضوع ادامه دارد و افقی هم برایش متصور نیست و معلوم نیست چند ده سال دیگر طول خواهد کشید از این رو مقوله دولت پادگانی مساله‌ای است که امروز در کره زمین در مباحث استراتژیک به دو منطقه اطلاق می‌شود؛ اولاً به کره شمالی و ثانیاً به ساختاری که رژیم صهیونیستی دارد.

منبع: سخنان دکتر حسن عباسی در نخستین قسمت از مجموعه «هاکریا۲۰۴۰» با موضوع «میلیتاریسم و نظامی‌گری رژیم صهیونیستی»

  • facebook
  • googleplus
  • twitter
  • linkedin
لینک خبر : https://kheybar.net/?p=14407

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *